annemden nefret ediyorum
annemden nefret ediyorum.
annemden nefret ediyorum. beni asla anlamamasından ve asla ona yetememekten nefret ediyorum.
sofraya oturduğumuzda kavgayı başlatmasından nefret ediyorum.
babamın gözlerinin içine bakıp onu doldurup babamla aramı bozmasından nefret ediyorum.
beni küçükken dövdüğü için ondan nefret ediyorum.
beni sürekli azarladığı için nefret ediyorum.
beni karşılaştırdığı çocuklardan nefret ediyorum.
annemin beni öpmemesinden ve beni sevmemesinden nefret ediyorum.
annesiyle oturup konuşabilen ve yakın arkadaş gibi olan kızlardan da nefret ediyorum.
annesiyle aktivite yapan çocuklardan nefret ediyorum.
annesinin biriciği olanlardan nefret ediyorum.
annesinin hiç dövmediği çocukları kıskanıyorum.
annesinden ne olursa olsun sevgi gören çocuklardan ölesiye nefret ediyorum.
annesinin sürekli arkasında olduğunu bilen insanlardan nefret ediyorum.
annemin duygusal yokluğundan nefret ediyorum.
ama en çok kendimden nefret ediyorum.
onu hala çok sevdiğim ve ona çok benzediğim için kendimden nefret ediyorum.
annemden nefret etmiyorum. annemi seviyorum.
elindekinin en iyisini yapmaya çalıştığını görmeyi seviyorum. değişmeye çalıştığını ve öfkesini bastırdığını görmeyi seviyorum.
en çok annemle iyi anlaşabilmek istiyorum ama bu imkansız. ikimiz farklı insanlarız birbirimize ayak uydurmayı denesek bile bir şeylerin eksik kalacağını biliyorum.
bu yüzden annemi seviyorum. annem hala büyüyememiş bir çocuk ve onun hayalleri var. beni ne kadar sinirlendirse bile ona saygı duyuyorum.
annemi seviyorum ama onun gibi bir anne olmak istemediğimi de çok iyi biliyorum.
